ക്ലാരയെപ്പോലെ ഒരു സ്ത്രീയെ പുരുഷൻ എങ്ങനെ പ്രണയിക്കും? ലേഖനം by വിഷ്ണു അഞ്ചൽ
ക്ലാരയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പലരും അവളെ ഒരു പ്രണയകഥയുടെ ഭാഗമായാണ് ഓർക്കുന്നത്. എന്നാൽ ക്ലാരയെ ഓർക്കേണ്ടത് ഒരു പുരുഷന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല; സമൂഹം സ്ത്രീകളെ അളക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന എല്ലാ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കും പുറത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വം എന്ന നിലയിലാണ്.
കാരണം ക്ലാരയെ മനസിലാക്കുക എന്നത് ഒരു സ്ത്രീയെ മനസിലാക്കുക മാത്രമല്ല; സ്ത്രീത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ മുൻവിധികളെ ചോദ്യം ചെയ്യുക കൂടിയാണ്.
സമൂഹം പുരുഷന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമുണ്ട്: പ്രണയിക്കപ്പെടേണ്ട സ്ത്രീക്ക് ചില പ്രത്യേക ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. അവൾ ‘നല്ലവൾ’ ആയിരിക്കണം, ‘മാന്യ’ ആയിരിക്കണം, കുടുംബത്തിന് സ്വീകാര്യയായിരിക്കണം, ഭൂതകാലം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്തതായിരിക്കണം. എന്നാൽ ക്ലാര ഈ എല്ലാ നിർവചനങ്ങൾക്കും പുറത്താണ്. അവളുടെ ജീവിതം നേരായ ഒരു രേഖയല്ല. അതിൽ മുറിവുകളുണ്ട്, വഴിതെറ്റലുകളുണ്ട്, അനിവാര്യതകളുണ്ട്, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുണ്ട്. സമൂഹം സംശയത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ മാത്രം നോക്കാൻ ശീലിച്ച ഒരു സ്ത്രീയാണ് അവൾ.
അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്.
ക്ലാരയെ പോലെ ഒരു സ്ത്രീയെ ഒരു പുരുഷൻ പ്രണയിക്കുമോ എന്നതല്ല ചോദ്യം. അവളെ പ്രണയിച്ച ശേഷം, അവൾ ആരാണോ അങ്ങനെയായി അംഗീകരിക്കാൻ അവനാകുമോ എന്നതാണ്.
കാരണം ക്ലാരയെ പോലെയുള്ള സ്ത്രീകൾ പുരുഷന്മാരുടെ പ്രണയത്തെ പരീക്ഷിക്കുന്നു. അവരുടെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ടല്ല, അവരുടെ സത്യസന്ധത കൊണ്ടാണ്. അവർ പലപ്പോഴും സമൂഹം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന രീതിയിൽ സ്വയം വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലം മായ്ച്ചുകളയുകയുമില്ല. അവർ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുകയുമില്ല. ജീവിതം തങ്ങൾക്ക് നൽകിയ മുറിവുകൾ മറച്ചുവക്കാതെ ജീവിക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നു.
പല പുരുഷന്മാർക്കും ക്ലാരയെ ആകർഷകമായി തോന്നാം. എന്നാൽ ആ ആകർഷണത്തിനും അംഗീകരണത്തിനും ഇടയിൽ വലിയൊരു ദൂരമുണ്ട്.
ഒരു സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം പലപ്പോഴും പുരുഷന്മാരെ ആകർഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതേ സ്വാതന്ത്ര്യം ബന്ധത്തിനുള്ളിൽ പ്രകടമാകുമ്പോൾ അതിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിയണമെന്നില്ല. ക്ലാരയെ പോലെയുള്ള ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ സ്വയം എടുക്കും. അവൾക്ക് സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിൽനിന്ന് രൂപപ്പെട്ട ഒരു ലോകമുണ്ടാകും. അവളെ ‘രക്ഷിക്കേണ്ട’ ആവശ്യമില്ല. അവളെ ‘ശരിയാക്കേണ്ട’ ആവശ്യമില്ല. അവൾ ആരുടെയെങ്കിലും കരുണക്ക് കാത്തിരിക്കുന്ന കഥാപാത്രമല്ല.
ഇവിടെയാണ് പല പ്രണയങ്ങളും പരാജയപ്പെടുന്നത്.
കാരണം പലപ്പോഴും പുരുഷൻ പ്രണയിക്കുന്നത് ക്ലാരയെയല്ല; ക്ലാരയുടെ ഒരു സങ്കൽപ്പരൂപത്തെയാണ്. അവളെ മനോഹരമായ ഒരു രഹസ്യമായി, ജീവിതത്തിലെ ഒരു സാഹസിക അനുഭവമായി, ഒരു കവിതയായി കാണാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ അവളെ ഒരു മനുഷ്യയായി കാണുക അത്ര എളുപ്പമല്ല. അവളുടെ ഭയങ്ങളെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും ഭൂതകാലത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുക കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്ലാരയെ പോലെയുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെ പ്രണയിക്കാൻ കഴിയുന്ന പുരുഷൻ ആരായിരിക്കും?
അവളെ വിധിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയമായി കാണാത്തവൻ. അവളുടെ ജീവിതചരിത്രത്തെ ഒരു കേസ്ഫയലായി പരിശോധിക്കാത്തവൻ. അവളുടെ ഭൂതകാലത്തെക്കാൾ അവളുടെ വർത്തമാനത്തെ കാണാൻ കഴിയുന്നവൻ. അവളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഭീഷണിയായി കാണാതെ, അവളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഭാഗമായിക്കാണുന്നവൻ.
അത്തരമൊരു പുരുഷന് ക്ലാരയെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയും.
പക്ഷെ, ആ സ്നേഹം ഉടമസ്ഥതയുടെ ഭാഷയിൽ ആയിരിക്കില്ല. “നീ എന്റേതാണ്” എന്ന അവകാശവാദത്തിൽ ആയിരിക്കില്ല. മറിച്ച് “നീ നീയായിരിക്കാൻ എനിക്ക് സമ്മതമുണ്ട്” എന്ന അംഗീകരണത്തിലായിരിക്കും.
സിനിമക്ക് പുറത്തുള്ള ലോകത്തിൽ ക്ലാരയെ പോലെയുള്ള സ്ത്രീകൾ അപൂർവരല്ല. ജീവിതത്തിന്റെ കഠിനമായ വഴികളിലൂടെ നടന്നുവന്ന, സമൂഹത്തിന്റെ ലളിതമായ നിർവചനങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങാത്ത, സ്വന്തം മുറിവുകളുമായി ജീവിക്കാൻ പഠിച്ച അനേകം സ്ത്രീകൾ നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. എന്നാൽ അവരെ കാണാൻ പലർക്കും കഴിയുന്നില്ല. കാരണം അവർ ഒരു സ്ത്രീയെ കാണുന്നതിനുമുമ്പ് അവളെക്കുറിച്ചുള്ള വിധിയെഴുത്തുകളാണ് കാണുന്നത്.
അതിനാൽ ക്ലാരയെ പോലെ ഒരു സ്ത്രീയെ പുരുഷൻ പ്രണയിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം അതെ എന്നാണ്. എന്നാൽ അതിന് പ്രണയം മാത്രം പോരാ. പക്വത വേണം. സഹാനുഭൂതി വേണം. മനുഷ്യരെ അവരുടെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ആകെ തുകയായി കാണാത്ത ഒരു മനസ് വേണം.
അവസാനം, ക്ലാരയെ പ്രണയിക്കുക എന്നത് ഒരു സ്ത്രീയെ പ്രണയിക്കുക മാത്രമല്ല. മനുഷ്യനെ അവന്റെ എല്ലാ സങ്കീർണ്ണതകളോടും കൂടി അംഗീകരിക്കാൻ പഠിക്കുക കൂടിയാണ്.