മലയാള ചെറുകഥാ സാഹിത്യം അതിന്റെ പ്രമേയസ്വഭാവ ത്തിലും ആഖ്യാനശൈലിയിലും വലിയ പരിവർത്തനങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സന്ധിക്കാലത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ആധുനികതയുടെയും ഉത്തരാധുനികതയുടെയും പരീക്ഷണശാലകളിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്ന കഥകൾ പലപ്പോഴും സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതഗന്ധിയായ പച്ചപ്പുകളിൽനിന്ന് അകന്നുപോയിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയം പ്രസക്തമാണ്. ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് ‘ഒന്ന് വീതം മൂന്ന് നേരം, വിഷാദത്തിന് മുമ്പ്’ എന്ന പതിനൊന്ന് കഥകളുടെ സമാഹാരം സവിശേഷമായ ശ്രദ്ധയർഹിക്കുന്നത്.
പേരിൽ ഒരു ഔഷധത്തിൻ്റെ ലാളിത്യമുണ്ടെങ്കിലും ഈ കഥകൾ വായനക്കാരന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ നടത്തുന്ന ശസ്ത്രക്രിയകൾ അത്യന്തം ഗൗരവമേറിയതാണ്. ഈ സമാഹാരത്തിലെ കഥകളെ കോർത്തിണക്കുന്ന പ്രധാന നൂൽ അതിലെ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയാണ്. മനുഷ്യൻ ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കാൾ, അവനൊരു ‘രാഷ്ട്രീയ ഇര’ കൂടിയാണെന്ന് ഈ കഥകൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണവും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന സംഘർഷങ്ങൾ ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ നിരന്തരം വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്. വർഗ്ഗ-വർണ്ണ വിവേചനങ്ങളും അദൃശ്യമായ ജാതിമതിലുകളും ആധുനിക മനുഷ്യനെ എങ്ങനെയാണ് തളച്ചിടുന്നതെന്ന് കഥാകൃത്ത് സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നു. കേവലം സങ്കടങ്ങൾ പറയുന്നതിനപ്പുറം, വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള കലഹമായി കഥകൾ മാറുന്നു.
അടയാളപ്പെടുത്തലുകൾ മാറ്റിയെഴുതപ്പെടുമ്പോൾ സ്ത്രീപക്ഷ വാദം ഈ കൃതിയുടെ അന്തർധാരയാണ്. എന്നാൽ ഇത് പുരുഷവി ദ്വേഷത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ഒരു വായനയല്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ശബ്ദങ്ങളുടെ സ്വാഭാവികമായ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പാണ്. കുടുംബം എന്ന ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ സ്ത്രീ അനുഭവിക്കുന്ന വൈകാരികമായ ഒറ്റപ്പെടലും ഭാരങ്ങളും വളരെ തന്മയത്വത്തോടെ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
‘മൗനം ഒരു ആയുധമാക്കുന്നതിനേക്കാൾ, വാചാലതയെ പ്രതി രോധമാക്കുന്ന സ്ത്രീത്വമാണ് ഈ സമാഹാരത്തിൻ്റെ കരുത്ത്.’ ലോലമായ പ്രണയസങ്കൽപ്പങ്ങളെക്കാൾ, അതിജീവനത്തിന്റെ കഠിനപാതകൾ പിന്നിടുന്ന പെൺകരുത്താണ് ഈ പതിനൊന്ന് കഥകളിലും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. ചിരിക്ക് പിന്നിലെ ചിന്ത ഗൗരവമേറിയ വിഷയങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ, അവയിലെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടാൻ കഥാകൃത്ത് ആക്ഷേപഹാസ്യത്തെ (Satire) ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ചുവപ്പുനാടകളും ആത്മീയ കച്ചവടങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ തട്ടിപ്പുകളും പരിഹാസത്തിൻ്റെ മൂർച്ചയുള്ള ശരങ്ങളാൽ മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. വായനക്കാരൻ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ആ ചിരിയുടെ അന്ത്യത്തിൽ കയ്പ്പുള്ള ഒരു സത്യം അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. പച്ചയായ മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഒളിപ്പിച്ചുവക്കാതെ, അതിന്റെ വികൃതമുഖങ്ങളെപ്പോലും ഹാസ്യത്തിന്റെ മേമ്പൊടിയോടെ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്നത് ഈ കൃതിയുടെ സാഹിത്യപരമായ നേട്ടമാണ്.
ആഖ്യാനശൈലിയും ഭാഷാപരമായ തികവും പ്രത്യേക പരാമർ ശമർഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ സമാഹാരത്തിലെ പതിനൊന്ന് കഥകളും പതിനൊന്ന് രീതിയിലുള്ള ആഖ്യാനതന്ത്രങ്ങളാണ് പരീക്ഷിക്കുന്നത്. നാട്ടുഭാഷയുടെ തനിമയും നഗരജീവിതത്തിന്റെ കൃത്രിമത്വവും ആവിഷ്കരിക്കാൻ ഉചിതമായ പദസമ്പത്ത് രചയിതാവ് പ്രയോഗി ച്ചിരിക്കുന്നു. ബിംബങ്ങളുടെയും രൂപകങ്ങളുടെയും അതിപ്രസരമില്ലാതെ തന്നെ ആശയങ്ങളെ വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് നേരിട്ടെത്തിക്കാൻ സാധിക്കുന്നുവെന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.
“ഒന്ന് വീതം മൂന്ന് നേരം, വിഷാദത്തിന് മുമ്പ്” എന്ന ഈ പുസ്തകം ഒരു കൃത്യമായ കുറിപ്പടിയാണ്. നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തി ലെ ജീർണ്ണതകൾക്കുള്ള കുറിപ്പടി. വിവേചനങ്ങളും അസമത്വങ്ങ ളും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഇത്തരം കഥകൾ വായിക്ക പ്പെടേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ അനിവാര്യതയാണ്.
സാഹിത്യം കേവലം വിനോദമല്ല, മറിച്ച് അത് വിചാരങ്ങളു ടെ വിസ്ഫോടനമാകണം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും ഈ കൃതി ധൈര്യപൂർവ്വം കൈയിലെടുക്കാം. മലയാള ചെറുകഥാ ലോകത്തേക്ക് കരുത്തുറ്റ ഈ കാൽവപ്പ് നടത്തിയ കഥാകൃത്തിന് എല്ലാവിധ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു. വായനക്കാർ ഈ പതിനൊന്ന് കനലുകളെയും ഹൃദയപൂർവ്വം ഏറ്റെടുക്കുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.