മനുഷ്യൻ Poem by ജിയ ജഗീഷ്
മനുഷ്യൻ—
ഒരു ചിരിയുടെ പിന്നിൽ
ഒളിപ്പിച്ച മഴക്കാലമാണ്.
കണ്ണുകളിൽ
സ്വപ്നങ്ങൾ നിറച്ചുവച്ചിട്ടും
രാത്രികളിൽ
തകർന്ന ശബ്ദങ്ങളെ
തലയിണക്കടിയിൽ മറക്കുന്നവനാണ്.
അമ്മയുടെ കൈകളിൽനിന്ന്
ആദ്യമായി ലോകം പഠിച്ച്,
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ
ആ കൈകളെ
പിന്നിലാക്കി ഓടിപ്പോകുന്നവനാണ്.
അവൻ വിചിത്രനാണ്—
മരങ്ങൾ വെട്ടി
കാറ്റിനെ തിരയുന്നവൻ,
സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തി
സന്തോഷത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നവൻ.
എങ്കിലും,
ഓരോ വീഴ്ചയ്ക്കു ശേഷവും
എഴുന്നേൽക്കാൻ പഠിക്കുന്ന
ഒരു അത്ഭുതമുണ്ടവനിൽ.
കരിഞ്ഞ മണ്ണിൽപോലും
വിത്ത് മുളക്കുന്നതുപോലെ,
തകർന്ന മനസിനുള്ളിലും
പ്രതീക്ഷയുടെ
ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം
മരിക്കാതെ കിടക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ടാവാം,
ലോകം എത്ര തവണ
അവനെ തോൽപ്പിച്ചാലും,
അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ
വീണ്ടും സ്വപ്നം കാണാൻ
അവൻ മറക്കാത്തത്.
കാരണം,
മനുഷ്യൻ
തകർന്നിട്ടും
പ്രതീക്ഷിക്കാൻ അറിയുന്ന
ഏറ്റവും മനോഹരമായ കവിതയാണ്.