മുന്നോട്ട്മാത്രം Story By അമൃത എസ്സ്.സുരേഷ്
വെള്ളിനിലാവ് ആകാശത്തിൽ ഒരു നീലക്കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങിനിന്ന ആ രാത്രിയിൽ, ‘ദൂരങ്ങളുടെ ദൂതൻ’ എന്നപോലെ, കൂകി വിളിയുമായി കേരള എക്സ്പ്രസ്സ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. നിഴലും നിലാവും ഇടകലർന്ന കമ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ, ഓരോ യാത്രികനും അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ പൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു അധ്യായമാണ് ചുമന്നുകൊണ്ട് വന്നത്.
അവർ എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത് എന്നതിലായിരുന്നു ആ ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിന് താൽപര്യം.
തൊട്ടടുത്ത സീറ്റുകളിലായി ഇരുന്ന പൂർണിമയും മേഘനയും ഒരേ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും, കണ്ടത് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് ലോകങ്ങളായിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ ഒരു നേർത്ത ചില്ല് മറയുണ്ടായിരുന്നു; ഒന്നിന് ഇരുട്ടിന്റെ തണുപ്പും മറ്റേതിന് വെളിച്ചത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയും നൽകുന്ന ഒരു ചില്ല്.
ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം പേറിയാണ് പൂർണിമയുടെ യാത്ര. പിന്നോട്ടോടുന്ന കാഴ്ചകളെപ്പോലെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കാലത്തിലേക്കുള്ളതായിരുന്നത്. അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇന്നലെകളുടെ വേദന ഒരു കനത്ത ഭാണ്ഡക്കെട്ടായി കിടന്നു, അത് സീറ്റിന്റെ അടിയിലെ പെട്ടിയിലായിരുന്നില്ല, അവളുടെ ശ്വാസത്തിലായിരുന്നു. അവൾക്ക് തീവണ്ടിത്താളങ്ങൾ നഷ്ടബോധത്തിൻ്റെ കണക്കെടുപ്പായിരുന്നു; ‘പോയതൊന്നും ഇനി വരില്ല’ എന്ന സത്യത്തിന്റെ ആവർത്തനം. പിന്നോട്ട് പാഞ്ഞ മരങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തിൻ്റെ നിശബ്ദ സാക്ഷികൾ…
നഗരത്തിലെ തകർന്നുപോയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി, ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് തിരികെ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ ശൂന്യതയിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുന്ന അവൾക്ക് ഈ യാത്ര ഒരു പുതിയ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കല്ല, മറിച്ച് ഒരു പരാജയത്തെ പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കാനുള്ള ഇടമായിരുന്നു. ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ ഭാരം പേറുന്ന മനസ്സിന് ഓരോ നിമിഷവും വഴി നീളുന്ന ദുരിതത്തിൻ്റെ തുടർച്ചയായി. അവളുടെ കണ്ണിലെ നനവ് ജനൽച്ചില്ലിലെ തണുപ്പുമായി ചേർന്ന്, പുറത്തെ സൗന്ദര്യത്തെപോലും അവ്യക്തമാക്കി. യാത്രയുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്താൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല, അവളുടെ കാഴ്ചപ്പാട് ഇരുട്ട് മാത്രമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, മേഘനയുടെ ലോകം ആ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലെ പ്രതീക്ഷകളുടെ ഒരു കൊച്ചുവെളിച്ചമായിരുന്നു, ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം പോലെ. തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളോടെ അവൾ പുതിയ കാഴ്ചകളെ വരവേറ്റു. പുറത്തെ ഇരുട്ടിനെ അവൾ കാര്യമാക്കിയില്ല. അവൾക്ക്, തീവണ്ടിയിരമ്പം സാധ്യതകളിലേക്കുള്ള ഒരു താളമേളമായിരുന്നു; മുന്നോട്ട് വരുന്ന ഓരോ കാഴ്ചയും തുറക്കുന്ന പ്രതീക്ഷയുടെ വാതിലുകൾ.
ഈ യാത്ര അവൾക്ക് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടാണ്. ഉറപ്പില്ലാത്ത വഴികൾപോലും സാഹസികതയായി അവൾ കണ്ടു. അവൾ ഭൂതകാലത്തെ ഭയന്നില്ല, കാരണം വർത്തമാനത്തിൽ ജീവിക്കാൻ അവൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഓരോ സ്റ്റേഷനും മുന്നോട്ടുള്ള പുതിയ തുടക്കത്തിൻ്റെ അടയാളമായി. മേഘനയുടെ മനോഭാവം തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ വിളക്ക്. അത് എല്ലാ ഭയങ്ങളെയും അന്ധകാരത്തെയും നീക്കി. തൻ്റെ യാത്രയുടെ ശക്തി, സ്വയം പരിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള അവസരത്തിലാണ് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
ഒരേ പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും, ഒരാൾ വിഷാദത്തിൻ്റെ തടവറയിൽ സ്വയം അടച്ചു, മറ്റൊരാൾ സന്തോഷത്തിൻ്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
യാത്ര ആസ്വദിക്കുന്നതിനിടെ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ പൂർണിമയുടെ നിശബ്ദത മേഘന ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിലെ നിരാശ അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് മേഘന, തൻ്റെ കയ്യിലുള്ള ഫ്ളാസ്ക്കിലെ ചൂടുള്ള ചായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പൂർണിമയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടിയത്.
”പുറത്ത് നല്ല തണുപ്പുണ്ട്. ഈ രാത്രിയിൽ ചൂടുള്ളൊരു ചായ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസമാകും.”
പൂർണിമ ആദ്യം ഒന്നു മടിച്ചു. അപരിചിതയായ ഒരാളിൽനിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തൊരു വാത്സല്യം. അവൾ മെല്ലെ ചായ കപ്പ് വാങ്ങി. ആ സൗഹൃദം സ്വീകരിച്ച നിമിഷം, ആ ചായയുടെ ചൂട് അവളുടെ കൈകളിലൂടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പടർന്നു.
“നന്ദി. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ യാത്രയുടെ തണുപ്പ് എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
പൂർണിമ ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“തീവണ്ടിക്ക് എപ്പോഴും തണുപ്പാണ്. പക്ഷേ, യാത്ര മനസ്സിനെ ചൂടുപിടിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരമാണ്. നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്നതിനേക്കാൾ, നമ്മൾ എന്തിനാണ് പോകുന്നത് എന്നതിലാണ് കാര്യം.”
“എനിക്ക് പോകാൻ പ്രത്യേക ലക്ഷ്യമൊന്നുമില്ല. ഞാൻ തിരികെ പോവുകയാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടതൊന്നും തിരികെ കിട്ടാനില്ലാത്ത ഒരു ശൂന്യതയിലേക്ക്.”
മേഘന പൂർണിമയുടെ കയ്യിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു.
”തീവണ്ടി മുന്നോട്ടാണ് പോകുന്നത്. നമ്മൾ എത്ര പിറകിലേക്ക് നോക്കിയാലും, വണ്ടി പോകുന്നത് മുന്നോട്ടാണ്. പിന്നോട്ട് ഓടുന്ന കാഴ്ചകൾ, നമ്മൾ എത്ര ദൂരം താണ്ടി എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടതൊന്നും തിരികെ കിട്ടാനില്ലെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം ഇനി പുതിയത് എന്തെങ്കിലും നേടാനുണ്ട് എന്നല്ലേ? നിങ്ങളുടെ യാത്രയിലെ കഴിഞ്ഞ അധ്യായം അടച്ചുപൂട്ടി, ഒരു പുതിയ പുസ്തകം തുടങ്ങാനുള്ള അവസരമാണിത്.”
ആ വാക്കുകൾ പൂർണിമയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വെളിച്ചമുണ്ടാക്കി. ഇരുവർക്കും ഒരു സത്യം ബോധ്യമായി;
യാത്ര എന്നാൽ ദൂരം കുറയ്ക്കലല്ല; അത് അകലം പാലിക്കുന്ന രണ്ട് കാഴ്ചപ്പാടുകൾ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണമാണ്. സൗന്ദര്യം ആകാശത്തിലോ ഭൂമിയിലോ അല്ല, അത് മറ്റൊരാളിൽ നന്മ കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നമ്മുടെ ചിന്തയിലാണ്.
പൂർണിമ മേഘനയിൽ കണ്ടത് ഒരു യാത്രക്കാരിയെ മാത്രമായിരുന്നില്ല, നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വന്തം പ്രതീക്ഷയുടെ നേരിയ വെളിച്ചമായിരുന്നു. അവരുടെ സൗഹൃദം ആ കമ്പാർട്ട്മെൻ്റിലെ ഇരുട്ടിനെ ഇല്ലാതാക്കി.
ആ തീവണ്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു സന്ദേശം മുഴങ്ങി;
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ യാത്ര, ഒരിടത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്കല്ല, നമ്മുടെ മനസ്സിലെ ഇരുട്ടിൽനിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമാണ്. ഓരോ ദിവസത്തെയും യാത്രയുടെ ഫലം തീരുമാനിക്കുന്നത് പുറത്തെ കാഴ്ചകളല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ മനോഭാവവും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയിൽ നമ്മൾ കണ്ടെത്തുന്ന സൗന്ദര്യവുമാണ്.