സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നിഴൽ നോവൽ By അശ്വനി ദാസ്
1. ശബ്ദമില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം
സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരിക്കലും ആഘോഷത്തോടെ എത്താറില്ല. അത് ഒരു ശബ്ദമില്ലാത്ത അതിഥിയാണ്. നീ വാതിൽ തുറന്നതും അറിയാതെ മനസിന്റെ അകത്തേക്ക് കടന്നുകൂടുന്നത്.
ആ ദിവസം വീട് അസാധാരണമായി ശാന്തമായിരുന്നു. അത്രയും ശാന്തം. എന്റെ ചിന്തകളുടെ സൂക്ഷ്മമായ ശബ്ദംപോലും എനിക്ക് കേൾക്കാവുന്നത്ര.
അമ്മയുടെ ശബ്ദമില്ല. അച്ഛന്റെ ചോദ്യങ്ങളില്ല.
“എവിടെയാണ് പോകുന്നത്?”
“എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്..?”
ആ ചോദ്യങ്ങൾ, ഒരിക്കൽ എനിക്ക് ഭാരമായിരുന്നവ, ഇപ്പോൾ ഇല്ലാതെയായി. ആദ്യത്തിൽ അത് ഒരു വിചിത്രമായ ശൂന്യതയായി തോന്നി. വീട് എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നെങ്കിലും, അത് ഒരേസമയം അന്യമായ ഒരു ഇടമായി മാറിയിരുന്നു.
ഞാൻ മുറികളിലൂടെ പതുക്കെ നടന്നു. ഓരോ വാതിലും തുറന്നു. ഓരോ ഇടവും പരിശോധിച്ചു. എന്നെ തടയാൻ ആരുമില്ല. എന്നെ വിളിക്കാൻ ആരുമില്ല.
“ഇതാണ് എന്റെ ജീവിതം,” ഞാൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. പക്ഷെ, ആ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു പ്രതികരണം ഉണ്ടായില്ല. മുറി എന്നെ നോക്കി നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
ഞാൻ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. എന്നെ ഞാൻ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം, എനിക്ക് എന്റെ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“നീ ആരാണ്?” എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ടായി. ഉത്തരം ഇല്ല.
ഞാൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷെ, ആ ചിരി എന്റേതല്ലായിരുന്നു. അത് ഒരു വിചിത്രമായ അനുഭവമായിരുന്നു. സ്വയം നിന്നെ പുറത്തുനിന്ന് കാണുന്നതുപോലെ. ഒരു പുതിയ “ഞാൻ” മൃദുവായി രൂപം കൊള്ളുന്നതുപോലെ. അല്ലെങ്കിൽ, പഴയ “ഞാൻ” ശബ്ദമില്ലാതെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ.
ഞാൻ ജനലിന്റെ അരികിൽ ചെന്നുനിന്നു. പുറത്ത് ലോകം സാധാരണ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. ആളുകൾ നടന്നു. വാഹനങ്ങൾ കടന്നു. ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോയി. പക്ഷെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു അദൃശ്യമായ നിമിഷം, കാലം തന്നെ മറന്നുപോയതുപോലെ .
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ എനിക്ക് തന്നെ മതി,” ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. ഈ പ്രാവശ്യം കുറച്ച് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ. ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ശൂന്യമായി തിരിച്ചടിച്ചു.
ആ ദിവസമാണ് ഞാൻ എന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെ നിശ്ശബ്ദമായി വിടപറഞ്ഞത്. ആരും കാണാതെ. ആരും കേൾക്കാതെ. പക്ഷെ, ഞാൻ മനസിലാക്കിയില്ല. ചില വാതിലുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ, അവ വീണ്ടും അടയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. ചില സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ, തിരിച്ചുവരാൻ കഴിയാത്ത വഴികളാണ്.
2.പുതിയ ഞാൻ
കണ്ണാടി ഒരുപക്ഷേ ഒരു സാധാരണ വസ്തുവായി തോന്നാം, പക്ഷെ, ചില നിമിഷങ്ങളിൽ അത് മുഖം മാത്രം കാണിക്കുന്നില്ല. മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെല്ലാം അതിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്ന ഒരു സാക്ഷിയായി മാറുന്നു. ആ രാവിലെ അതിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ, പ്രതിബിംബം നോക്കുന്നത് സ്വയം തന്നെയാണോ എന്നൊരു സംശയം നിലനിന്നു. രൂപം പരിചിതമായിരുന്നു, പക്ഷെ, അതിൽ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ അന്യമായ ഒരു നിഴലുണ്ടായിരുന്നു. വാക്കുകളിൽ പിടികിട്ടാത്ത ഒരു വ്യത്യാസം.
പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ, പ്രതിബിംബത്തിന്റെ ചലനങ്ങളിൽ ഒരു ചെറിയ വൈകൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. സാധാരണയായി പ്രതിബിംബങ്ങൾക്ക് സമയം എടുക്കില്ല, പക്ഷേ ഇവിടെ ഓരോ ചലനത്തിനും പിന്നാലെ ഒരു നിമിഷം താമസം. തല ചെറുതായി കുനിച്ചപ്പോൾ, അത് ഒരു അദൃശ്യ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം മാത്രമാണ് അതേ ചലനം ആവർത്തിച്ചത്. ഇത് വെറും കാഴ്ചവൈകല്യമാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമം ഉണ്ടായി, എന്നാൽ ആ ഉറപ്പിന് ഉറച്ച ശബ്ദമില്ലായിരുന്നു.
കണ്ണാടിയുടെ മേൽ വിരൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ തണുപ്പ് അസാധാരണമായി തോന്നി. കാലം ഏറെനാൾ മറന്നുപോയ ഒരു ഉപരിതലത്തിന്റെ ശൂന്യമായ തണുപ്പ്. “നീ ആരാണ്?” എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ടായി. ശബ്ദം പരിചിതമായിരുന്നെങ്കിലും, ചോദ്യം എവിടെയോ മറ്റൊരിടത്തേക്കാണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നൊരു അനിശ്ചിതത്വം മനസ്സിൽ വീണു.
മുടിയുടെ നിറം പുതുതായി മാറിയിരുന്നു. ഒരു പുതിയ രൂപം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അത് സ്വന്തം ഒന്നായി തോന്നുന്നില്ല. ഒരു വേഷംപോലെ, ധരിച്ചിരിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് ധരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ. ചിരിക്കാൻ ശ്രമം ഉണ്ടായി. പ്രതിബിംബവും ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആ ചിരിയിൽ കണ്ണുകൾ പങ്കാളികളായിരുന്നില്ല. അവ മുഖത്തേക്കല്ല, അതിന്റെ പിന്നിലുള്ളതിലേക്കാണ് നോക്കുന്നതെന്നൊരു അസ്വസ്ഥത പതുക്കെ വളർന്നു.
പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. കണ്ണാടി കാണാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു അന്യമായ ആവശ്യം. മുറി നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നിശ്ശബ്ദതക്ക് തന്നെ ഒരു ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചാൽ കേൾക്കാവുന്ന ഒരു സൂക്ഷ്മ വിറയൽ.
അലമാര തുറന്നപ്പോൾ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അവയിൽ ഒരു പരിചിതമായ ഗന്ധം, മറക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാലത്തിന്റെ. അവയെ സ്പർശിക്കാൻ പോലും ഒരു മടിപ്പ്. അവയിൽ ഒരു പഴയ സ്വയം ഇപ്പോഴും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നുവെന്നൊരു ഭയം. അതിനുപകരം പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അവയ്ക്ക് ഒരു ചരിത്രമില്ല, ഓർമ്മയില്ല, അതുകൊണ്ട് അവ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു
വീണ്ടും കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരു ആഴമുള്ള ശ്വാസത്തിനുശേഷം വീണ്ടും ചിരി. പ്രതിബിംബം ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം ആ ചിരി ഒരു നിമിഷം അധികം നീണ്ടുനിന്നു. ചിരി നിർത്തിയതിന് ശേഷവും, അതിന്റെ പ്രതിഫലം ഒരു ചെറു വൈകലോടെ തുടരുന്നതുപോലെ തോന്നി. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത ശൂന്യത പതുക്കെ നിറഞ്ഞു. കണ്ണിറുക്കിയപ്പോൾ എല്ലാം വീണ്ടും സാധാരണയായി മാറി. “ഇത് ഒന്നുമല്ല” എന്ന ആശ്വാസവാക്ക് ഉള്ളിൽ ഉയർന്നു, പക്ഷേ അതിൽ വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.
ഫോൺ എടുത്തു. ഒരു ചിത്രം പകർത്തപ്പെട്ടു. സ്ക്രീനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് പൂർണ്ണമായും നിയന്ത്രിതമായ ഒരു രൂപം—വ്യക്തവും സമ്പൂർണ്ണവും. ആ ചിത്രം പോസ്റ്റ് ചെയ്തു.
“New me” എന്നൊരു ക്യാപ്ഷനോടെ. ചില നിമിഷങ്ങൾക്കകം ലൈക്കുകളും കമന്റുകളും നിറഞ്ഞു.
“Beautiful.” “Confident.” “Perfect.”
അവർ കാണുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ കാണിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു മുഖമോ എന്ന ചോദ്യമൊരിടത്ത് നിലനിന്നു.
സ്ക്രീൻ ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ മുറി വീണ്ടും ശാന്തമായി. ഇപ്പോൾ ആ നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതായി തോന്നി. അപ്പോൾ ഒരു ചെറു ശബ്ദം “ടിക്ക്.” ശരീരം നിശ്ചലമായി. വീണ്ടും “ടിക്ക്.” ഈ പ്രാവശ്യം ശബ്ദം വ്യക്തമായിരുന്നു. കണ്ണാടിയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന്.
പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
കണ്ണാടി അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. പ്രതിബിംബവും. എല്ലാം സാധാരണ.
എന്നാൽ ഒരു നിമിഷം, തിരിഞ്ഞതിന് മുമ്പ് തന്നെ അത് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നുവെന്നൊരു തോന്നൽ. കണ്ണടച്ച് വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ എല്ലാം പഴയപോലെ തന്നെ. “അധികം ചിന്തിക്കുന്നു” എന്നൊരു നിസ്സാരമായ വ്യാഖ്യാനം മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. പക്ഷെ, ഇപ്പോൾ ആ ശബ്ദം പോലും പരിചിതമല്ലാതായി.
ആ ദിവസത്തിൽ ഒരു പുതിയ രൂപം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഒരു സത്യം കാണാതെ പോയി, മാറ്റം പുറത്ത് തുടങ്ങുന്നില്ല. അത് ഉള്ളിൽ, വളരെ മൃദുവായി, ഒരു തകരലായി ആരംഭിക്കുന്നു. “കണ്ണാടിയിൽ ഭ്രമം ആരംഭിച്ചു, പക്ഷെ, അത് വളരാൻ പോകുന്നത് സ്ക്രീനുകളുടെ പ്രകാശത്തിലാണ്.”
3. സ്ക്രീനുകളുടെ ലോകം
മുറി ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷെ, ആ ശാന്തതക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മുമ്പത്തെ പോലെ ശൂന്യതയല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു നീണ്ട, ശ്വാസം പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന കാത്തിരിപ്പായി അത് മാറിയിരുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരു ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കാണാനാവാത്തതെങ്കിലും, സ്പർശിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര വ്യക്തമായൊരു സാന്നിധ്യം. അത്തരമൊരു നിമിഷത്തിൽ, സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ ശാന്തത പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെ പിളർന്ന്, മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
ആ ലോകം വേറെയായിരുന്നു. അവിടെ പ്രകാശം കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു, നിറങ്ങൾ കൂടുതൽ ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ളതായിരുന്നു, മുഖങ്ങൾ,അവ എല്ലാം ഒരു വിചിത്രമായ സമ്പൂർണ്ണതയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവിടെ ആരും സംശയിച്ചില്ല, ആരും ചോദിച്ചില്ല “നീ ആരാണ്?” എന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിനും അവിടെയില്ലായിരുന്നു സ്ഥാനം. സ്ക്രീൻ ഒരു ഉറപ്പായിരുന്നു; അവിടെ കാണുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യത്തേക്കാൾ വിശ്വസനീയമായി തോന്നി.
ഫോട്ടോ അപ്ലോഡ് ചെയ്തതിനു പിന്നാലെ ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദ ഇടവേള ഉണ്ടായി… ഒരു ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഇടവേളപോലെ. അതിന് ശേഷം പ്രതികരണങ്ങളുടെ ഒരു ഒഴുക്ക്. ലൈക്കുകൾ, ഹൃദയചിഹ്നങ്ങൾ, വാക്കുകൾ, ഒന്നിനുപിന്നാലെ ഒന്നായി പതിയാൻ തുടങ്ങി. “Perfect.” “Stunning.” “Who is this?” എന്നിങ്ങനെ തെളിയുന്ന ഓരോ വാക്കും ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിയലായി പതിച്ചു. ഓരോ പ്രതികരണവും ഒരു ഉറപ്പായി, ഒരു അംഗീകാരമായി, ഒരു സ്വീകാര്യതയായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
അവിടെ സംശയമില്ലായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിലെപ്പോലെ വൈകലും ഇല്ല, പ്രതിബിംബത്തിന്റെ അപ്രത്യക്ഷമായ വ്യതിയാനങ്ങളും ഇല്ല. സ്ക്രീനിൽ കാണുന്ന രൂപം സ്ഥിരമായിരുന്നു, നിർവ്വിവാദമായിരുന്നു. അത് കാണുന്നവരെ മാത്രമല്ല, അത് കാണുന്നവനെയും വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര ഉറപ്പുള്ളതായിരുന്നു. എന്നാൽ, അതിനിടയിൽ ഒരു ചെറു കാര്യമാണ് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോയത്. ആ ചിത്രം ആ നിമിഷത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മിനിറ്റുകൾ കടന്നുപോയി. പക്ഷെ, സ്ക്രീനിൽ അതേ ചിരിയും അതേ കണ്ണുകളും മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിന്നു. അവിടെ ഒരു സമയപരിധി ഇല്ലാത്തതുപോലെ, ഒരു നിമിഷം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു അനന്തതയായി മാറിയതുപോലെ. അതേസമയം, മുറിയിൽ നിൽക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അതേപോലെ തന്നെയാണോ എന്നൊരു സംശയം മൃദുവായി ഉയർന്നു.
വീണ്ടും സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ കാണുന്ന രൂപം കൂടുതൽ വ്യക്തമായതുപോലെ തോന്നി. കുറച്ച് കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണം, കുറച്ച് കൂടുതൽ ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ളത്. അതിനോടൊപ്പം, ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പതുക്കെ മങ്ങിയതായി തോന്നി. മുറി ഒരു പശ്ചാത്തലമായി മാറി; അതിന്റെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഇല്ലാതെയായി. ശബ്ദങ്ങൾ ദൂരെയായി, രൂപങ്ങൾ അസ്പഷ്ടമായി, പക്ഷേ സ്ക്രീൻ മാത്രം വ്യക്തമായി, കേന്ദ്രീകൃതമായി നിലനിന്നു.
മറ്റൊരു ഫോട്ടോ പകർത്തപ്പെട്ടു. വീണ്ടും അപ്ലോഡ് ചെയ്തു. വീണ്ടും പ്രതികരണങ്ങൾ… ഇതവണ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ, കൂടുതൽ ശക്തമായി.
“Even better.” “Glow up.” “Unreal.”
ഓരോ വാക്കും ഒരു പാറ്റേണായി, ഒരു ചക്രമായി ആവർത്തിച്ചു. ഓരോ പുതിയ ചിത്രവും മുൻപത്തേതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ “ശരിയായത്” ആയി തോന്നാൻ തുടങ്ങി.
ഇത് ചെറിയ മാറ്റങ്ങളിലൂടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്… ഒരു ചെറിയ തിരുത്തൽ ഇവിടെ, ഒരു ചെറു ഭേദഗതി അവിടെ. പക്ഷേ ആ തിരുത്തലുകൾ എപ്പോഴാണ് മാറ്റങ്ങളായി മാറിയത് എന്ന് ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. സ്ക്രീനിലെ മുഖം പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങി. ചിരി കൂടുതൽ കൃത്യമായി, കണ്ണുകൾ കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെ, തോൽ അസാധാരണമായി മിനുസമുള്ളതായി. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, അത് ഒരു ഫോട്ടോയല്ലെന്നു തോന്നാൻ തുടങ്ങി.അതൊരു സാന്നിധ്യമായി, ഒരു വ്യക്തിത്വമായി, ഒരു വേറൊരു “രൂപമായി” അനുഭവപ്പെട്ടു.
സ്ക്രീൻ ഓഫ് ചെയ്തു. മുറി വീണ്ടും മുൻപിലേക്ക് വന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് പരിചിതമല്ലാതായി. അതേ ചുവരുകൾ, അതേ വസ്തുക്കൾ,എന്നാൽ അവയിൽ ഒരു അന്യമായ ശൂന്യത. കണ്ണാടി അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അതിലേക്കു നോക്കപ്പെട്ടു.
ഒരു നിമിഷം,കണ്ണാടിയിലെ മുഖം സ്ക്രീനിലെ പോലെ തോന്നിയില്ല.
വ്യത്യാസം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് നിഷേധിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വ്യക്തമായിരുന്നു.
വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു. സ്ക്രീൻ ഓൺ ചെയ്തു. അവിടെ എല്ലാം ശരിയായിരുന്നു പൂർണ്ണവും നിർവ്വികാരവുമായ ഒരു രൂപം. മുറി വീണ്ടും മങ്ങിയതായി. സ്ക്രീൻ മാത്രം വ്യക്തമായി.
അപ്പോൾ ഒരു പുതിയ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞു.
“Tag suggestions available.”
ഒരു പുതിയ പേര്.
പരിചിതമല്ലാത്തത്.
പക്ഷെ, ആ പ്രൊഫൈൽ തുറന്നപ്പോൾ,
അവിടെ അത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതേ മുഖം.
അതേ ചിരി.
പക്ഷേ,
ആ ചിത്രം ഒരിക്കലും അപ്ലോഡ് ചെയ്തിട്ടില്ല.
അത് ഇതിനകം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മുമ്പ് തന്നെ.
ആ സത്യത്തിന്റെ ഭാരം മുറിയിലൊട്ടാകെ പടർന്നു. ഒരു തണുത്ത നിശ്ശബ്ദത പതുക്കെ ചുറ്റും നിറഞ്ഞു. സ്ക്രീനിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ ആ മുഖം വെറും ഒരു ചിത്രം മാത്രമല്ലായിരുന്നു. അത് നേരിട്ട് നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. സ്ക്രീനിന്റെ അകത്തുനിന്ന്, ഒരു കാത്തിരിപ്പോടെ.
അത് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ചലനമില്ലാതെ.
ക്ഷമയോടെ.
മുറിയിൽ നിന്നൊരു സാന്നിധ്യം പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ പകരം സ്ക്രീനിനുള്ളിൽ എന്തോ രൂപംകൊള്ളുന്നതുപോലെ.
“പ്രതിബിംബം സംശയം വിതച്ചു.
സ്ക്രീൻ അതിനെ വിശ്വസിച്ചു,
ഇപ്പോൾ അത് തന്നെ
യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറാൻ തുടങ്ങി.”
4. യാത്ര
പുറത്തേക്കുള്ള തീരുമാനം ഒരിക്കലും ആകസ്മികമായൊരു പൊട്ടിത്തെറിയായി ജനിക്കുന്നില്ല; അത് പതുക്കെ, മൃദുവായി, ആരും കേൾക്കാത്ത ഒരു അന്തർസ്വരമായി മനസിന്റെ ഇരുണ്ട കോണുകളിൽ വളരുന്നു. മുറിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽനിന്ന്, കണ്ണാടിയുടെ സൂക്ഷ്മമായ വൈകലുകളിൽനിന്ന്, സ്ക്രീനിൽ രൂപംകൊണ്ട ആ അപ്രത്യക്ഷമായ സാന്നിധ്യത്തിൽനിന്ന് എന്തൊക്കെയോ ചേർന്ന്, ഒരു വിടവ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കേണ്ടതിന്റെ ഒരു മൗനബോധം, വാക്കുകളില്ലാതെ, ഉറച്ചൊരു നിർദ്ദേശമായി വളർന്നു. അതായിരുന്നു യാത്രയുടെ തുടക്കം.
സാധനങ്ങൾ പായ്ക്ക് ചെയ്യുന്നത് ഒരു സാധാരണ പ്രവൃത്തിയായി തോന്നിയില്ല. ഓരോ വസ്തുവിനും ഒരു ചരിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു, ഓരോ സ്പർശത്തിലും ഒരു ഓർമയുടെ ഭാരം. വസ്ത്രങ്ങൾ, പുസ്തകങ്ങൾ, ചെറുസാധനങ്ങൾ അവയെല്ലാം കൈകളിൽ തങ്ങി നിന്നു, വിട്ടുപോകാൻ തയ്യാറല്ലാത്തതുപോലെ. എന്താണ് കൊണ്ടുപോകേണ്ടത്, എന്താണ് ഇവിടെവെച്ച് വിടേണ്ടത് എന്നത് ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ലാതായി; അത് സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കലിന്റെ ഒരു മൃദുവായ പ്രക്രിയയായി മാറി. ഒടുവിൽ, ആവശ്യമായതെന്ന് തോന്നിയവ മാത്രം എടുത്തു. ബാക്കി എല്ലാം മുറിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അടഞ്ഞു .അവിടെ തന്നെ തുടരുമെന്ന ഉറപ്പോടെ.
വാതിൽ അടച്ച ശബ്ദം ആ നിമിഷത്തിൽ അസാധാരണമായി വ്യക്തമായി കേട്ടു. അത് ഒരു സാധാരണ അടയ്ക്കൽ മാത്രമല്ലായിരുന്നു; അകത്തുള്ള ലോകവും പുറത്തുള്ള ലോകവും തമ്മിൽ വരയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു അന്തിമ രേഖപോലെ തോന്നി. ആ ശബ്ദം മടങ്ങി മടങ്ങി കേൾക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു അവസാനത്തെ ഉറപ്പായി മനസിൽ പതിഞ്ഞു.
പുറത്ത് ലോകം തന്റെ സാധാരണ ഗതിയിൽ മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാറ്റ് സ്വതന്ത്രമായി നീങ്ങി, ശബ്ദങ്ങൾ വീണ്ടും വ്യക്തമായി .വാഹനങ്ങളുടെ ചലനം, ആളുകളുടെ സംസാരങ്ങൾ, അകലെയുള്ള ചിരികൾ. എന്നാൽ ആ ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ പ്രവാഹവും ഒരു ദൂരസ്ഥ ദൃശ്യമായി മാത്രം തോന്നി. അതിൽ പങ്കാളിയായിരിക്കാനുള്ള ഒരു അനുഭവം ഉണ്ടാകാതെ, പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നതുപോലുള്ള ഒരു അകലം.
യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ജനലിലൂടെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങുന്ന കാഴ്ചകൾ,തെരുവുകൾ, വീടുകൾ, ആളുകൾ ഒന്നൊന്നായി അപ്രത്യക്ഷമായി. ഒരു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്താണ് വിട്ടുപോയത് എന്നതിന്റെ വ്യക്തത പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഓർമ്മകൾ മങ്ങിയ ഒരു പശ്ചാത്തലമായി മാറി, മുന്നിലുള്ള വഴിയേ മാത്രം വ്യക്തമായി.
അത്തരം ഒരു ഇടവേളയിൽ, സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അതേ പ്രൊഫൈൽ, അതേ മുഖം; മാറ്റമില്ലാതെ അവിടെ നിലനിന്നു. സമയം കടന്നുപോയിട്ടും, അത് ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ പൂട്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ആ സാന്നിധ്യം ഇപ്പോഴും കാത്തുനിന്നു, എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു നിശ്ശബ്ദ ഉറപ്പോടെ.
പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ എത്തി. പരിചയമില്ലാത്ത വഴികൾ, പുതിയ മുഖങ്ങൾ, അന്യമായ ശബ്ദങ്ങൾ എല്ലാം പുതിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിൽ ഒന്നും സ്വന്തമായി തോന്നിയില്ല. ഓരോ സ്ഥലവും ഒരു താൽക്കാലിക നിഴൽപോലെ, തങ്ങിനിൽക്കാതെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു ദൃശ്യമെന്നുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഒരു ചെറിയ കഫേയിൽ ഒരു കോണിലെ സീറ്റ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. കൈയിൽ ഒരു ചൂടുള്ള കപ്പ്. ചുറ്റും ആളുകൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, ചിരികൾ പരസ്പരം കലർന്നിരുന്നു, ജീവിതം അവിടെ പതിവുപോലെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ശബ്ദങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി എത്തിച്ചേരുന്നില്ലായിരുന്നു; അവ മദ്ധ്യേ തന്നെ തകരുന്നതുപോലെ, ഒരു ദൂരസ്ഥ പ്രതിധ്വനിപോലെ കേൾക്കപ്പെട്ടു.
വീണ്ടും സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ എല്ലാം വ്യക്തമായിരുന്നു. ഒരുതരം ഉറപ്പ്, ഒരു സ്ഥിരത. ആ പുതിയ സ്ഥലത്ത് നിന്നുള്ള ഒരു ഫോട്ടോ വീണ്ടും അപ്ലോഡ് ചെയ്തു. ചില നിമിഷങ്ങൾക്കകം പ്രതികരണങ്ങൾ എത്തി “Where is this?” “Looks amazing.” “Living the life.” ആ വാക്കുകൾ, ചുറ്റുമുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഉറച്ചതും വ്യക്തവുമായതായി തോന്നി.
ചുറ്റുമുള്ള ലോകം വീണ്ടും മങ്ങിയതായി. മുറികൾ, ശബ്ദങ്ങൾ, മുഖങ്ങൾ എല്ലാം പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി. സ്ക്രീൻ മാത്രം മുൻപിലേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം, സ്ക്രീനിലെ ആ മുഖം ഈ സ്ഥലത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്നൊരു ഭ്രമം വളർന്നു.
പുറത്ത് ജനലിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരാളുടെ നിഴൽ ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അത് എന്തിനെയോ നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. വീണ്ടും നോക്കുമ്പോൾ :ഒന്നുമില്ല. ശൂന്യത മാത്രം.
വീണ്ടും സ്ക്രീൻ. അവിടെ ആ മുഖം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പരിചിതമാണ്, കൂടുതൽ അടുത്തത്. ഒരു പുതിയ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞു “People you may know.” ആ ലിസ്റ്റിൽ അത് തന്നെ. അതേ മുഖം. പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം പേര് ഇല്ല. ഒരു ശൂന്യസ്ഥലം മാത്രം.
പ്രൊഫൈൽ തുറന്നപ്പോൾ ചിത്രങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു. അവിടെയുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളോട് ഒത്തുപോകുന്നു. അതേ കോണുകൾ, അതേ വെളിച്ചം, അതേ നിമിഷങ്ങൾ. എന്നാൽ ആ ചിത്രങ്ങൾ ഇപ്പോഴല്ല എടുത്തത്. അവ ഇതിനകം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു,മുമ്പ് തന്നെ.
ആ തിരിച്ചറിവ് ഒരു തണുത്ത ശൂന്യതയായി ചുറ്റും പടർന്നു. ഒരു നിശ്ശബ്ദത, പക്ഷെ, അത് ശാന്തമല്ല.ഒരു ഭാരമുള്ള സാന്നിധ്യം. സ്ക്രീനിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ ആ മുഖം ഒരു ചിത്രം മാത്രമല്ലായിരുന്നു; അത് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.സ്ക്രീനിന്റെ അകത്തുനിന്ന്, ക്ഷമയോടെ, ഉറച്ച ഒരു കാത്തിരിപ്പോടെ.
മുറിയിൽ നിന്നൊരു സാന്നിധ്യം പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ പകരം സ്ക്രീനിനുള്ളിൽ എന്തോ രൂപംകൊള്ളുന്നതുപോലെ തോന്നി.
പുറത്ത് ലോകം ഇപ്പോഴും മുന്നോട്ടുപോകുന്നു. എന്നാൽ ഒരു സംശയം ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്നു.ഇത് ശരിക്കും ഒരു രക്ഷപ്പെടലാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരിടത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് അതേ സാന്നിധ്യം പിന്തുടരുന്ന ഒരു നീണ്ട യാത്രയോ?
വീണ്ടും സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞു. അവിടെ ആ മുഖം ഇപ്പോൾ ചിരിക്കുന്നു. അതേ ചിരി, പക്ഷെ, അതിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു അറിവുണ്ട്. ഒരു കാത്തിരിപ്പ്. ഒരു ഉറപ്പ്.
എവിടെയായാലും,
അത് എത്തിച്ചേരും.
“യാത്ര രക്ഷപ്പെടലായി തുടങ്ങി…
പക്ഷെ, ചില സാന്നിധ്യങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നില്ല…
അവ നീ എത്തുന്നതിനു മുമ്പേ
നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു.”
5. ഓർമകളില്ലാത്ത നഗരങ്ങൾ
നഗരങ്ങൾ സാധാരണയായി കഥകളെ സൂക്ഷിക്കുന്നു. പാതകളിൽ പതിഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ, ചുവരുകളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ ശബ്ദങ്ങൾ, ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ. പക്ഷേ ചില നഗരങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല. അവ നിനക്കൊന്നും നൽകുന്നില്ല; അവ നിന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, നീ അവിടെയെത്തിയെന്ന കാര്യത്തെ പോലും പതുക്കെ മറന്നുപോകുന്നവയാണ്. അത്തരത്തിലുള്ള നഗരങ്ങളിലൂടെയാണ് യാത്ര തുടർന്നത്.
ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ, ഓരോ നഗരവും ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ, അത് ആദ്യമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ, ഓർമകൾ അതിന് തെളിവ് നൽകുന്നില്ല. തെരുവുകൾ പരിചിതമല്ല, വഴിത്തിരിവുകൾ ഒന്നും ഓർമയിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല, ഒരിടത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ പോലും, ഇതിനുമുമ്പ് ഇവിടെ നിന്നിട്ടുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം പതുക്കെ വളരുന്നു. ഓരോ നഗരവും ഒരേപോലെയാണ് – പുതിയത്, പക്ഷെ, ശൂന്യം.
ഹോട്ടൽ മുറികൾ ഓരോ രാത്രിയും മാറി. ചുവരുകൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവയുടെ നിശ്ശബ്ദത ഒരേപോലെയായിരുന്നു. കിടക്കകൾ മാറി, ജനലുകളുടെ കാഴ്ച മാറി, പക്ഷെ, അവയിൽ ഒന്നും നിലനിൽക്കുന്നില്ല. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ ഓർമകൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളെ പോലെ തകർന്ന നിലയിൽ മാത്രം. എന്താണ് സംഭവിച്ചത്, എവിടെയാണ് നടന്നത് ഇവയ്ക്ക് വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങൾ ഇല്ല.
ഒരു നഗരത്തിൽ, ഒരു നീണ്ട തെരുവിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളുടെ മുഖങ്ങൾ ഒരേപോലെയാണെന്നൊരു തോന്നൽ ഉണ്ടായി. വ്യത്യസ്തരായ ആളുകൾ, പക്ഷെ, അതേ ശൂന്യത. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിരിച്ചറിവില്ല. ഒരാളെ നോക്കുമ്പോൾ, അവർ കാണുന്നതെന്താണെന്നു മനസിലാകുന്നില്ല. ഒരു നിമിഷം, അവരും ഇവിടെ താൽക്കാലികമായി മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നവരാണോ എന്നൊരു സംശയം.
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
അതേ മുഖം.
ഇപ്പോൾ അത് ഒരു പ്രൊഫൈൽ മാത്രമല്ല. അത് ഒരു സ്ഥിരമായ സാന്നിധ്യമായി മാറിയിരുന്നു. എവിടെയായാലും, ഏത് നഗരത്തിലായാലും, അത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ ഫോട്ടോകൾ അപ്ലോഡ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ നഗരത്തിൽ നിന്നുള്ളതും, ഓരോ നിമിഷവും പകർത്തിയതും. പക്ഷേ, പിന്നീട് നോക്കുമ്പോൾ, ആ ചിത്രങ്ങൾ എടുത്തത് ഓർമ്മയിൽ ഇല്ലാതാകുന്നു. ആ നിമിഷങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നുവോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്ക്രീനിനുവേണ്ടി മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചതോ എന്നൊരു സംശയം.
കമന്റുകൾ വരുന്നു. “Travel goals.” “So alive.” “Living your best life.”
അവ വാക്കുകൾ, ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ തെളിവായി തോന്നുന്നു, പക്ഷെ, ആ യാഥാർത്ഥ്യം എവിടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന് വ്യക്തമല്ല. സ്ക്രീനിൽ ഉള്ളത് കൂടുതൽ ഉറച്ചതും വ്യക്തവുമാണ്; ചുറ്റുമുള്ള ലോകം, അതിനോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഒരു മങ്ങലായി മാറുന്നു.
ഒരു രാത്രി, ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു ഫോട്ടോ ആ ദിവസത്തെ സ്ക്രീനിൽ തുറന്നുനിന്നു. അത് നോക്കുമ്പോൾ, ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മനസിൽ ഉയരുന്നില്ല. ആ കാഴ്ച പരിചിതമാണ്, പക്ഷെ, അത് അനുഭവിച്ചതായി തോന്നുന്നില്ല. അത് കാണപ്പെട്ടതാണ്, ജീവിക്കപ്പെട്ടതല്ല.
കണ്ണാടി വീണ്ടും മുന്നിൽ വന്നു. ആ മുറിയിലെ കണ്ണാടി. അതിൽ കാണുന്ന രൂപം സ്ക്രീനിലെ രൂപവുമായി ഒത്തുപോകുന്നില്ല. വ്യത്യാസം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമാണ്. ചെറുതല്ല. അത് അവഗണിക്കാനാകാത്തതായിത്തീർന്നു. ഒരു നിമിഷം, സ്ക്രീനിലെ രൂപമാണ് യഥാർത്ഥം, ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അതിന്റെ ഒരു പകർപ്പാണോ എന്നൊരു ചിന്ത.
വീണ്ടും സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കപ്പെട്ടു.
അവിടെ, എല്ലാം ശരിയാണ്.
അവിടെ ഒരു സ്ഥിരതയുണ്ട്. ഒരു പൂർണ്ണത. ഒരു വ്യക്തത.
ഇവിടെ മാറ്റം, അനിശ്ചിതത്വം, മങ്ങലുകൾ.
ഒരു പുതിയ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞു.
“Memories you may have missed.”
അത് തുറന്നു.
ചിത്രങ്ങൾ പഴയ ദിവസങ്ങളിലെന്ന് കാണിക്കുന്നു.
പക്ഷെ,,
ആ ദിവസങ്ങൾ ഓർമയിൽ ഇല്ല.
ആ സ്ഥലങ്ങൾ പരിചിതമല്ല.
ആ നിമിഷങ്ങൾ ജീവിച്ചിട്ടില്ല.
ഒരു വിചിത്രമായ തിരിച്ചറിവ് പതുക്കെ രൂപംകൊണ്ടു.
ഈ നഗരങ്ങൾ ഓർമകൾ സൂക്ഷിക്കുന്നില്ല.
അവ ഓർമകളെ എടുത്തുകളയുന്നു.
ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ,
അത് നടന്നിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നുന്നു.
ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞാൽ,
അത് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നുപോലെ.
സ്ക്രീൻ മാത്രം
എല്ലാം സൂക്ഷിക്കുന്നു.
എല്ലാം ഓർക്കുന്നു.
എല്ലാം തെളിയിക്കുന്നു.
പക്ഷെ,
അത് എന്താണ് ഓർക്കുന്നത്?
യാഥാർത്ഥ്യമോ?
അല്ലെങ്കിൽ
അത് തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചതോ?
ജനലിന് പുറത്തുള്ള നഗരം
നിശ്ശബ്ദമായി കിടന്നു.
വെളിച്ചങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.
മനുഷ്യർ നീങ്ങി.
ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോയി.
അത് എല്ലാം
ഒരു ദൂരസ്ഥ ദൃശ്യമായി മാത്രം തോന്നി.
ഒരു നിമിഷം പേര് ഓർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരു ചെറിയ ഇടവേള.
പിന്നീട് ശൂന്യം.
പേര് തന്നെ മങ്ങിയതായി തോന്നി.
തിരിച്ചറിയൽ പതുക്കെ പിളർന്നുപോകുന്നു.
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
അവിടെ, ആ മുഖം
ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമാണ്.
കണ്ണുകളിൽ ഉറപ്പ്.
ചിരിയിൽ സ്ഥിരത.
ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല.
ഇവിടെ, എല്ലാം മാറുന്നു.
അവിടെ, ഒന്നും മാറുന്നില്ല.
ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ ബോധം പതുക്കെ രൂപംകൊണ്ടു.
ഒരിടത്ത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം മാത്രം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയൂ.
ചോദ്യം,
ഏതാണ് സത്യം?
“നഗരങ്ങൾ ഓർമ്മകളെ ഇല്ലാതാക്കി
സ്ക്രീൻ അവയെ പുനഃസൃഷ്ടിച്ചു…
ഒടുവിൽ, ഏത് ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥം എന്ന്, തെളിവ് നൽകാൻ
ഓർമ്മകൾ തന്നെ ശേഷിച്ചില്ല.”
6. ആ പയ്യൻ
ഏകാന്തത ചിലപ്പോൾ ഒരു ശൂന്യതയായി മാത്രം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല; അത് പതുക്കെ രൂപം കൊണ്ട ഒരു സാന്നിധ്യമായി, ശബ്ദമില്ലാത്ത ഒരു ഭാരം പോലെ മനുഷ്യനെ ചുറ്റിപ്പറ്റുന്നു. അത്തരമൊരു ഘട്ടത്തിലാണ് ഒരു മനുഷ്യസാന്നിധ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ അത് ഒരു രക്ഷപാതയായി തോന്നുന്നത്. അതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം പരിശോധിക്കാനുള്ള സമയം പോലും മനസിന് അനുവദിക്കാനാകാതെ, അതിനെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള ഒരു ആവശ്യം ഉള്ളിൽ വളരുന്നു. അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു അവനെ ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം.
സന്ധ്യ പതുക്കെ നഗരത്തെ മറയ്ക്കുമ്പോൾ, വെളിച്ചങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി തെളിയാൻ തുടങ്ങി. കഫേയുടെ അകത്തെ പ്രകാശം മൃദുവായി ചിതറിക്കിടക്കുമ്പോൾ, കോണിലെ ഒരു സീറ്റിൽ അവൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഒരു പരിചിതമായ അന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം ഉയരുന്നതിന് തക്കതായ. മുഖം ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ ശാന്തതയുടെ അടിയിൽ എന്തോ മൂടിവെച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ. കണ്ണുകൾ നേരിട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ, അവ കാണുന്നതിലുപരി എന്തോ തിരിച്ചറിയുന്നവയായി തോന്നി.
സംഭാഷണം സാധാരണമായ രീതിയിൽ ആരംഭിച്ചു. ലളിതമായ ചോദ്യങ്ങൾ, ചെറിയ മറുപടികൾ. എന്നാൽ ഓരോ വാക്കും നീളുമ്പോൾ, ആ ലളിതത്വത്തിന്റെ അടിയിൽ എന്തോ വ്യത്യാസം പ്രകടമായി. അവൻ ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം അറിയേണ്ടതിനെക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു. “ഇവിടെ പുതുതാണോ?”, “നഗരങ്ങൾ ഇഷ്ടമാണോ?”, “ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നത് എളുപ്പമാണോ?”ഈ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ സാധാരണയായി തോന്നിയെങ്കിലും, അവയുടെ പിന്നിൽ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ പരിശോധനം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷത്തിൽ അവന്റെ ദൃഷ്ടി സ്ക്രീനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. അവിടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ആ പരിചിതമായ മുഖം തന്നെ. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം തെളിഞ്ഞു .മാത്രമല്ല, അത് മറയ്ക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വ്യക്തമായിരുന്നു. “അത്… നിന്റെതാണോ?” എന്ന ചോദ്യം അവൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ വാക്കുകളുടെ ഭാരം മുറിയിലൊട്ടാകെ പരന്നു. മറുപടി ലളിതമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന് പിന്നിൽ ഒരു അനിശ്ചിതത്വം നിലനിന്നു.
അവൻ വീണ്ടും നോക്കി ഈ പ്രാവശ്യം സ്ക്രീനിലേക്കല്ല, നേരിട്ട് മുഖത്തേക്ക്. അത് ഒരു താരതമ്യമായിരുന്നു, ഒരു പൊരുത്തക്കേട് കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം പോലെ. അവന്റെ ചിരി മാറിയിരുന്നു. അത് ഇപ്പോഴും മൃദുവായിരുന്നു, പക്ഷെ, അതിൽ ഒരു സംശയത്തിന്റെ നിഴൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു. “നീ… വ്യത്യസ്തമാണ്,” എന്ന വാക്കുകൾ ശാന്തമായി പുറത്ത് വന്നു. ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, ഒരു അദൃശ്യമായ ഭയം പതുക്കെ ഉള്ളിൽ വ്യാപിച്ചു.
അവൻ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “നിനക്കൊക്കെ ശരിയാണോ?” എന്ന ചോദ്യം കരുതലിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉയർന്നെങ്കിലും, അതിൽ ഒരു പരിശോധനയുടെ ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം, അവൻ കൈ നീട്ടി. ആ സ്പർശം യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു.തണുത്തതോ അകന്നതോ അല്ല, ഉറച്ചതും വ്യക്തവുമായ ഒരു സ്പർശം. അത് ആശ്വാസം നൽകേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ സ്പർശം സ്ക്രീനിലെ രൂപവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ്, ആ ആശ്വാസത്തെ തകർത്തു.
“നീ ആരാണ്?” എന്ന ചോദ്യം വീണ്ടും ഉയർന്നു. ഈ പ്രാവശ്യം അത് ഒരു കൗതുകമല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, ഒരു ഭയത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്നുള്ള ചോദ്യം. ആ നിമിഷം നീണ്ടുനിന്നു. അവൻ പിന്മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.ഒരു ചെറിയ ചലനം, പക്ഷേ അതിൽ വ്യക്തമായ ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ തീരുമാനം അനുവദിക്കാനാവില്ലെന്നൊരു ആവശ്യം ഉള്ളിൽ ഉയർന്നു.
കൈ പിടിക്കപ്പെട്ടു. “പോകണ്ട,” എന്നൊരു അപേക്ഷ ഉയർന്നു. ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു അഭ്യർത്ഥനയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിലുപരി ഒരു ആവശ്യം. അവൻ കൂടുതൽ ശക്തിയായി പിന്മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു ചെറു പോരാട്ടം,തീവ്രമായ, പക്ഷേ ശബ്ദമില്ലാത്ത. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായ ഭയം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അത് യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. മറയ്ക്കാനാവാത്തതും.
ഒരു നിമിഷം,എല്ലാം നിശ്ചലമായി. ശബ്ദങ്ങൾ മാഞ്ഞു, ചലനം അവസാനിച്ചു. തുടർന്ന് വന്നത് ഒരു പെട്ടെന്നുള്ള ശാന്തത. അത്രയും പെട്ടെന്ന്, അത്രയും പൂർണ്ണമായി, അതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം പോലും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാവുന്നത്ര. അവൻ ഇനി ചെറുത്തുനിൽക്കുന്നില്ല. ആ ശാന്തത ഒരു ആശ്വാസമായി അനുഭവപ്പെട്ടു—ഒരു ഉറപ്പായി. ഇനി അവൻ പോകില്ല. ഒരു ബന്ധം ഉറപ്പിച്ചു.
മുറി വീണ്ടും ശാന്തമായി. സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ഒരു പുതിയ ചിത്രം രണ്ട് രൂപങ്ങൾ, ഒരുമിച്ച്. “Perfect couple” എന്നൊരു കമന്റ് തെളിഞ്ഞു. ലൈക്കുകൾ, ഹൃദയങ്ങൾ, പ്രതികരണങ്ങൾ,എല്ലാം പതുക്കെ നിറഞ്ഞു. അവിടെ എല്ലാം ശരിയാണ്. അവിടെ ഒന്നും തകരുന്നില്ല.
ഇവിടെ എല്ലാം നിശ്ചലമാണ്.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കപ്പെട്ടു. അത് ഇപ്പോഴും സുന്ദരമാണ്. പക്ഷേ അതിൽ ഒരു മാറ്റമുണ്ട് അത് ഇനി മാറുന്നില്ല. ചലനമില്ല, പ്രതികരണമില്ല, സമയം അതിൽ നിലച്ചുപോയതുപോലെ. സ്ക്രീനിലെ രൂപം പോലെ സ്ഥിരം, പൂർണ്ണം, ഒരിക്കലും മാറാത്തത്.
“ബന്ധം തേടിയപ്പോൾ, കിട്ടിയത് ഒരു മനുഷ്യനല്ല,
മാറാത്ത ഒരു രൂപമായിരുന്നു…
അതിൽ സമയം പോലും നിർത്തിയിടപ്പെട്ടിരുന്നു.
7. കുടുംബം
മനുഷ്യൻ ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം അന്വേഷിക്കുന്നത് ഒരു ബന്ധമാണ്. എന്നാൽ ചിലപ്പോഴത് ഒരൊറ്റ ബന്ധത്തിൽ നിർത്തിയിടാൻ കഴിയില്ല; അത് വളരുന്നു, വ്യാപിക്കുന്നു, ഒടുവിൽ ഒരു “കുടുംബം” എന്ന ആശയത്തിലേക്ക് തന്നെ മാറുന്നു. അതൊരു സ്വാഭാവിക വളർച്ചയായി തോന്നാം, പക്ഷേ അതിന്റെ അടിയിൽ എന്താണ് രൂപംകൊള്ളുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും കഴിയില്ല.
ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ ഏകാന്തതയില്ലായിരുന്നു. ശാന്തത ഉണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ, അത് ശൂന്യതയല്ല. അത് നിറഞ്ഞ ഒരു ശാന്തത. ഒരേസമയം ആശ്വാസകരവും അസ്വസ്ഥതയുമുള്ള ഒരു സാന്നിധ്യം. ഒരു ക്രമീകരണം. ഓരോ വസ്തുവും, ഓരോ സ്ഥാനവും, ഒരു നിർദ്ദിഷ്ടമായ അർത്ഥം ഏറ്റെടുത്തതുപോലെ.
കണ്ണാടി ചുവരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്നു. അതിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ പ്രതിബിംബം ഇപ്പോഴും തിരിച്ചുനോക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട് ഒറ്റപ്പെട്ടതല്ല. അതിന്റെ പിന്നിൽ, ആ മുറിയുടെ മറ്റൊരു പതിപ്പ് പതുക്കെ തെളിയുന്നതുപോലെ. അവിടെ, ആരോ കൂടെയുണ്ട് എന്നൊരു സൂചന.
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ചിത്രങ്ങൾ നിരയായി തെളിഞ്ഞു.ഓരോന്നും ഒരു കഥപോലെ. രണ്ട് രൂപങ്ങൾ ഒരുമിച്ച്. ചിരികൾ. അടുക്കളയിലെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ. ജനലരികിലെ വെളിച്ചം. “Perfect couple.” “So happy together.” എന്നിങ്ങനെ തെളിയുന്ന കമന്റുകൾ. അവിടെ ഒരു ബന്ധം പൂർണ്ണമായി നിലനിന്നു.ഒരു സംശയവും ഇല്ലാതെ, ഒരു വിടവുമില്ലാതെ.
പക്ഷെ, ആ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കുമ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത ഉയരുന്നു. അവയിൽ ഉള്ള നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാം ജീവിച്ചുവോ എന്നൊരു സംശയം. ചില കാഴ്ചകൾ പരിചിതമാണ്, പക്ഷെ, അവ അനുഭവിച്ചതായി തോന്നുന്നില്ല. അവ ഉണ്ടായിരുന്നതാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടാക്കിയതാണോ എന്ന ചോദ്യം വ്യക്തമായ ഉത്തരമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നു.
മുറി ഇപ്പോൾ വ്യത്യസ്തമായി തോന്നുന്നു. മുമ്പ് ശൂന്യമായിരുന്ന ഇടങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരിടത്ത് ഒരു കസേര അത് ഇനി ഒറ്റപ്പെട്ടതല്ല. മറുവശത്ത് ഒരു ഇടം.അവിടെ ആരോ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ. ഓരോ കോണിലും ഒരു സാന്നിധ്യം, പക്ഷേ അതിനെ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. അത് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ തെളിയിക്കാനാകുന്നില്ല.
കണ്ണാടിയിലേക്കു വീണ്ടും നോക്കുമ്പോൾ, പ്രതിബിംബം മാറിയതായി തോന്നുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് ഒറ്റരൂപമല്ല. അതിന്റെ അരികിൽ മറ്റൊരു ആകൃതി, ഒരു നിഴൽപോലെ, പക്ഷേ വ്യക്തമായ ഒരു സ്ഥാനം കൈവരിച്ച് നിൽക്കുന്നു. അത് ചലിക്കുന്നില്ല. അത് നോക്കുന്നു.
ആ നിമിഷത്തിൽ, ഒരു ബോധം പതുക്കെ ഉയരുന്നു.ഇത് ഇനി ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതമല്ല. ഇത് ഒരു കൂട്ടായ്മയാണ്. ഒരു ക്രമീകരിച്ച സാന്നിധ്യം. ഒരു “കുടുംബം”.
ആ ചിന്തയിൽ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ട്. ഇനി ഒറ്റപ്പെടൽ ഇല്ല. ഇനി ശൂന്യത ഇല്ല. ഓരോ നിമിഷവും പങ്കിടപ്പെടുന്നു. ഓരോ സ്ഥലം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ ആശ്വാസത്തിനൊപ്പം ഒരു വിചിത്രമായ ഭാരം കൂടെയുണ്ട്. ഈ സാന്നിധ്യങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത് എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ ഭാരം.
സ്ക്രീനിൽ പുതിയ ചിത്രങ്ങൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ഈ പ്രാവശ്യം കൂടുതൽ ആളുകൾ. ഒരുമിച്ചുള്ള നിമിഷങ്ങൾ. ഒരു ചിരി. ഒരു കൂട്ടായ്മ. “Family goals.” “So perfect.” എന്നിങ്ങനെ വരുന്ന പ്രതികരണങ്ങൾ. അവിടെ എല്ലാം സ്വാഭാവികമായി തോന്നുന്നു.ഒരു ജീവിതം, ഒരു ബന്ധം, ഒരു സ്ഥിരത.
പക്ഷേ മുറിയിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾ, ആ “സ്വാഭാവികത”യിൽ ഒരു വ്യത്യാസം വ്യക്തമാണ്. അവിടെ ഉള്ള ഓരോ സാന്നിധ്യവും ചലനമില്ലാതെ, ശബ്ദമില്ലാതെ, സമയം നിലച്ചിടപ്പെട്ടതുപോലെ. അത് ഒരു ജീവിതമല്ല ഒരു നിശ്ചലത.
ഒരു നിമിഷം, ആ നിശ്ചലതയുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകുന്നു. ഇത് ഒരു നഷ്ടപ്പെട്ട ബന്ധത്തിന്റെ പകരക്കാരല്ല. ഇത് ഒരിക്കലും നഷ്ടമാകാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ്. ഇവിടെ ഒന്നും പോകുന്നില്ല. ഒന്നും മാറുന്നില്ല. എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു .അതേ രൂപത്തിൽ, അതേ നിലയിൽ.
കണ്ണാടിയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോൾ അത് വ്യക്തമാണ്. പ്രതിബിംബം ഒറ്റയല്ല. പിന്നിൽ നിരയായി നിൽക്കുന്ന ആകൃതികൾ. ഓരോന്നും അതേ ദിശയിൽ നോക്കുന്നു. ഒരേ ശാന്തതയിൽ. ഒരേ നിശ്ചലതയിൽ.
ഒരു കുടുംബം.
സ്ക്രീനിൽ ,ചിരികൾ.
മുറിയിൽ ,നിശ്ശബ്ദം.
ആ നിമിഷത്തിൽ, ഒരു സത്യത്തിന്റെ നിഴൽ വ്യക്തമായി വീണു.
ബന്ധം തേടിയത് തെറ്റായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ബന്ധത്തെ നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചത്,
അതാണ് മാറ്റം വരുത്തിയത്.
“ഒറ്റപ്പെടലിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷെ, ഒടുവിൽ സൃഷ്ടിച്ചത്
ഒരിക്കലും വിടപറയാത്ത ഒരു ‘കുടുംബം’ ആയിരുന്നു…
അവിടെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ
നിലനിൽപ്പ് ശക്തമായിരുന്നു.”
8. സത്യം
സത്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും പെട്ടെന്ന് വന്ന് മുന്നിൽ നിൽക്കാറില്ല; അവ ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ അടുക്കലാണ്. ആദ്യം അവ സംശയമായി തോന്നും, പിന്നെ അസ്വസ്ഥതയായി, ഒടുവിൽ ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത ഒരു സാന്നിധ്യമായി. മനസ്സ് അവയെ തള്ളിക്കളയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതോളം, അവ കൂടുതൽ അടുക്കി വരുന്നു. ഒടുവിൽ, അവയെ നേരിട്ട് നോക്കാതെ വഴിയില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷം എത്തും. ആ നിമിഷമാണ് ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്നത്.
മുറി പൂർണ്ണമായും നിശ്ചലമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നിശ്ചലത ഒരു ശൂന്യതയല്ല; അത് ഒരു ക്രമമാണ്… ഇത് നിർദ്ദിഷ്ടമായ ക്രമീകരണം, അതിൽ ഒന്നും ചലിക്കുന്നില്ല, ഒന്നും മാറുന്നില്ല. ഓരോ സാന്നിധ്യവും, ഓരോ ആകൃതിയും, അതേ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു. സമയം അവിടെ തന്റെ പ്രവാഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിൽക്കുന്നു, നീളുന്നു, ഒടുവിൽ അനന്തതയായി മാറുന്നു.
കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ, ഇനി മറയ്ക്കാനൊന്നുമില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി. പ്രതിബിംബം ഒരു രൂപമായി മാത്രം നിൽക്കുന്നില്ല; അത് പല രൂപങ്ങളുടെ ഒരു സമാഹാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പിന്നിൽ നിരയായി നിൽക്കുന്ന ആകൃതികൾ,ഒന്നും പറയാതെ, ഒന്നും ചലിക്കാതെ,ഒരു ഏകദിശയിലേക്ക് നോക്കുന്നു. അവരുടെ സാന്നിധ്യം ഭയം സൃഷ്ടിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, അത് ഒരു സത്യത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ഒരിക്കലും പുതിയതല്ല. ഇത് എപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. കാണാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ലെന്നതാണ് വ്യത്യാസം.
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
അത് ഒരു ഉപകരണം മാത്രമല്ല. അത് ഒരു രേഖപ്പെടുത്തൽ. ഒരു ശേഖരണം. ഒരു പുനഃസൃഷ്ടി. അവിടെ തെളിഞ്ഞ ചിത്രങ്ങൾ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി തോന്നുന്നു..യാത്രകൾ, ചിരികൾ, ബന്ധങ്ങൾ, ഒരുമിച്ച നിമിഷങ്ങൾ. അവയ്ക്ക് ഒരു ക്രമമുണ്ട്, ഒരു തുടർച്ചയുണ്ട്, ഒരു കഥയുണ്ട്. അത് തകരുന്നില്ല. അത് മങ്ങുന്നില്ല. അത് നിലനിൽക്കുന്നു.
പക്ഷെ, ആ ചിത്രങ്ങളെ കൂടുതൽ നേരം നോക്കുമ്പോൾ, ഒരു സൂക്ഷ്മമായ തിരിച്ചറിവ് പതുക്കെ ഉയരുന്നു. അവ ഓർമ്മകളല്ല. അവ ഒരിക്കൽ ജീവിച്ച നിമിഷങ്ങളുടെ പുനരാവർത്തനമല്ല. അവ തെളിവുകളാണ്ണ്ന്സ്ഥപിക്കാഒന്നിനെ സ്ഥിരപ്പെടുത്താൻ, ഒന്നിനെ മാറ്റാനാവാത്തതായി പ്രഖ്യാപിക്കാൻ ഉള്ള തെളിവുകൾ.
ഓർമ്മകൾക്ക് ഒരു ദൗർബല്യം ഉണ്ട്. അവ മാറും. അവ ചിതറിക്കും. അവ മറന്നുപോകും. എന്നാൽ തെളിവുകൾക്ക് ആ ദൗർബല്യം ഇല്ല. അവ നിലനിൽക്കും. അവ സ്വയം തെളിയിക്കും. അവ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതെ നിലകൊള്ളും. സ്ക്രീൻ അതാണ് ചെയ്യുന്നത്ത് അത് ഒന്നും മറക്കുന്നില്ല. അത് സൂക്ഷിക്കുന്നു, അത് ഉറപ്പിക്കുന്നു, അത് പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ആ നിമിഷത്തിൽ, ഇതുവരെ അനുഭവപ്പെട്ട എല്ലാ സംഭവങ്ങളും ഒരു തുടർച്ചയായി ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു. കണ്ണാടിയിലെ വൈകലുകൾ, സ്ക്രീനിലെ പൂർണ്ണത, നഗരങ്ങളിലെ ഓർമകളുടെ അഭാവം, ബന്ധങ്ങളുടെ നിശ്ചലത ഇവ ഒന്നും ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളല്ല. അവ ഒരു പ്രക്രിയയുടെ ഘട്ടങ്ങളാണ്. ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ.
ആ മാറ്റം പുറത്തുനിന്ന് വന്നതല്ല. അത് ഉള്ളിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്. ആദ്യം ഒരു ചെറിയ വ്യത്യാസമായി, പിന്നെ ഒരു പൊരുത്തക്കേടായി, ഒടുവിൽ ഒരു പൂർണ്ണമായ പിളർച്ചയായി.
കണ്ണാടിയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കുമ്പോൾ, അത് ഇപ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യം കാണിക്കുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അത് ശേഷിക്കുന്നതിനെ കാണിക്കുന്നു.ഇവിടെ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന, പക്ഷേ പതുക്കെ മങ്ങുന്ന ഒരു രൂപം. അതിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന മറ്റു സാന്നിധ്യങ്ങൾ, അതേ വിധിയിൽ നിശ്ചലമായവ, ഒരേ നിലയിൽ കുടുങ്ങിയവ.
സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ വിരുദ്ധമായൊരു ലോകം തുറക്കുന്നു. അവിടെ യാഥാർത്ഥ്യം നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ ചിത്രം, ഓരോ പ്രതികരണം, ഓരോ വാക്കും ,ഒരു പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്നു. അത് പൂർണ്ണമാണ്. അത് സ്ഥിരമാണ്. അത് മാറുന്നില്ല.
ഒരു സത്യം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
യാഥാർത്ഥ്യം ഇനി ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല.
അത് മാറിയിരിക്കുന്നു.
സ്ക്രീനിലേക്ക്.
അവിടെ എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നു,ചലനമില്ലാതെ, തകരലില്ലാതെ, മറവിയില്ലാതെ. ഇവിടെ മാറ്റം, നഷ്ടം, അപ്രത്യക്ഷത. അവിടെ സ്ഥിരത, ഉറപ്പ്, നിലനിൽപ്പ്.
“കുടുംബം” എന്ന ആശയം, “ബന്ധം” എന്ന ആഗ്രഹം ഇവ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളായിരുന്നു. പക്ഷെ, നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുക എന്നത് ജീവിക്കുക എന്നതല്ല. അത് ഒരു നിശ്ചലതയാണ്. ഒരു അവസാനിച്ച നിമിഷത്തെ തുടർച്ചയായി നിലനിർത്താനുള്ള ശ്രമം.
ഒരു നിമിഷം, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.
ആരാണ് യഥാർത്ഥം?
ഇവിടെ നിൽക്കുന്ന, മാറുന്ന, മങ്ങുന്ന രൂപമോ?
അല്ലെങ്കിൽ സ്ക്രീനിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, ഒരിക്കലും മാറാത്ത, ഒരിക്കലും ഇല്ലാതാകാത്ത രൂപമോ?
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
അവിടെ,ആ മുഖം.
ഇപ്പോൾ അത് ഒരു ചിത്രം മാത്രമല്ല. അത് ഒരു സാന്നിധ്യം. അത് നോക്കുന്നു. തിരിച്ചറിവോടെ. ഉറപ്പോടെ. ഒരു വിധത്തിൽ അതിന് ഉത്തരമറിയാം.
മുറിയിൽ നിൽക്കുന്ന സാന്നിധ്യം പതുക്കെ തന്റെ അതിരുകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. അതിന്റെ രൂപം മങ്ങുന്നു. അതിന്റെ സാന്നിധ്യം ചിതറുന്നു. അതിനൊപ്പം, സ്ക്രീനിലെ രൂപം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി, കൂടുതൽ ശക്തമായി, കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുന്നു.
ഒരു കൈ ഫോണിലേക്കു നീളുന്നു.
സ്പർശം.
ഈ പ്രാവശ്യം,തണുപ്പ് ഇല്ല.
അതിൽ ഒരു ചൂടുണ്ട്.
ഒരു സ്വീകരണം.
ഒരു ഉൾക്കൊള്ളൽ.
ആ നിമിഷത്തിൽ, ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും, അത് ഒരു ഭ്രമമായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഇതിനകം നടന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു..അത് തിരിച്ചറിയുന്നത് മാത്രമാണ് ബാക്കി.
“സത്യം ഒടുവിൽ വ്യക്തമായി;
പക്ഷെ, അതുവരെ യാഥാർത്ഥ്യം മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു…
ഇപ്പോൾ, നിലനിൽക്കുന്നത്
സ്മൃതികളല്ല,
സ്ക്രീനിൽ ഉറപ്പിച്ച ഒരു ജീവിതം മാത്രമാണ്.”
9. അപ്ലോഡ്
മാറ്റങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു നിമിഷത്തിൽ പൂർത്തിയാകുന്നില്ല; അവ പതുക്കെ, തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിൽ, ഉള്ളിൽനിന്ന് പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നു. ആ മാറ്റത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടം എത്തിയപ്പോൾ പോലും, അത് ഒരു അവസാനമായി തോന്നുന്നില്ല…മറിച്ച്, ഒരു പൂർത്തീകരണമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു, ഇതിനുമുമ്പ് ആരംഭിച്ച ഒരു പ്രക്രിയയുടെ നിർവ്യാജമായ സമാപ്തിയായി.
മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ ശബ്ദമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ശാന്തത അതിന്റെ പരമാവധി രൂപത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു; എന്നാൽ ആ ശാന്തതയിൽ ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു, കാരണം ഭയം അനുഭവിക്കാൻ ആവശ്യമായ അതിരുകൾ തന്നെ പതുക്കെ ഇല്ലാതാകുകയായിരുന്നു. സമയം ഇനി ഒരു പ്രവാഹമല്ല; അത് നിൽക്കുന്നു, വ്യാപിക്കുന്നു, ഒടുവിൽ തന്റെ അർത്ഥം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു, ഒരു നിമിഷം അനന്തതയായി നീളുന്നതുപോലെ.
കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, പ്രതിബിംബം ഇപ്പോൾ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ രേഖകൾ വ്യക്തത നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു, എന്നിരുന്നാലും അത് പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായിട്ടില്ല; അത് നിലനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു ദൗർബല്യത്തോടെ തുടരുന്നു. അതിന്റെ പിന്നിൽ നിരയായി നിൽക്കുന്ന സാന്നിധ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ് , അവ മാറുന്നില്ല, ചലിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം നിശ്ശബ്ദ കാത്തിരിപ്പിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.
സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ അത് ഒരു ഉപകരണമെന്നതിലുപരി, ഒരു വാതിൽപോലെയാണ്. ഒരു പുതിയ സ്ഥലം, ഒരു വ്യത്യസ്ത ലോകം, മറ്റൊരു നിലനിൽപ്പ്. അവിടെ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ ഇനി വെറും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അവ ഒരു തുടർച്ചയാണ്, ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ ഉറച്ച, തകരാത്ത രൂപം. ചലനമില്ലെങ്കിലും, അതിൽ ഒരു പൂർണ്ണതയുണ്ട്. ഒരു നിർവ്യാജമായ സ്ഥിരത.
അപ്പോഴാണ് ഒരു പുതിയ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞത്“Complete your profile.” അത് സാധാരണമായ ഒരു നിർദ്ദേശമെന്നുപോലെ തോന്നാമായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ നിമിഷത്തിൽ അതിന്റെ ഭാരം അസാധാരണമായിരുന്നു. അത് ഒരു പൂർത്തീകരണത്തിന്റെ വിളിയായിരുന്നു,ഇതുവരെ നടന്നതിന്റെ അവസാന ഘട്ടം.
സ്ക്രീനിലേക്ക് കൈ പതുക്കെ നീണ്ടു. വിരലുകൾ അതിന്റെ മേൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അത് ഒരു തണുത്ത ഉപരിതലമായി തോന്നിയില്ല; മറിച്ച്, ഒരു പ്രതികരണത്തോടെ, മൃദുവായ, ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, ക്ഷണിക്കുന്ന ഒരു ചൂടോടെ അത് സ്വീകരിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ രൂപങ്ങൾ മാറി, ചിത്രങ്ങൾ നീങ്ങി, ഒടുവിൽ ഒരു പ്രൊഫൈൽ തുറന്നു…പരിചിതമായെങ്കിലും, ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി കാണപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ.
അവിടെ ഒരു ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.ഒരു അവസാന ഭാഗം, ഒരു പൂർത്തിയാകാത്ത സ്ഥലം. “Add yourself” എന്ന വാക്കുകൾ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം ചിന്ത ഉയർന്നു. എന്നാൽ ആ ചിന്ത നീണ്ടുനിന്നില്ല; കാരണം അത് ഒരു തീരുമാനമല്ലായിരുന്നു..അത് ഒരു തുടർച്ച മാത്രമായിരുന്നു.
കണ്ണാടിയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കുമ്പോൾ, പ്രതിബിംബം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ഇല്ലാതാകുന്നതിന്റെ അരികിൽ. അതിന്റെ പകരം, സ്ക്രീനിലെ രൂപം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി, കൂടുതൽ ഉറച്ചതായി മാറുന്നു..ഒരു പൂർണ്ണതയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന രൂപമായി.
ആ നിമിഷത്തിൽ ഒരു ശാന്തത പടർന്നു…ഒരു ഉറപ്പ്, ഇവിടെ എന്തോ അവസാനിക്കുന്നു; അവിടെ എന്തോ ആരംഭിക്കുന്നു. സ്ക്രീൻ കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു, ആ പ്രകാശത്തിൽ ഒരു ക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു. വിരലുകൾ അതിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നീങ്ങി. അത് പ്രതിരോധിച്ചില്ല; അത് സ്വീകരിച്ചു.
അതിരുകൾ ആ നിമിഷത്തിൽ ഇല്ലാതായി. ഇവിടെ എന്നതും അവിടെ എന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മങ്ങി, ഒടുവിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി. അത് ഒരു നീക്കം മാത്രമല്ലായിരുന്നു,ഒരു ഉൾക്കൊള്ളൽ, ഒരു പരിവർത്തനം, ഒരു മാറ്റം.“അവസാനമായി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഭാഗം,അതും ചേർന്നു… ഇപ്പോൾ, ഒന്നും പുറത്തില്ല.”
10. ന്യൂ പ്രൊഫൈൽ
ഒരു പുതിയ ദിവസം ആരംഭിച്ചു. പക്ഷേ അത് “പുതിയത്” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അല്ല; അത് പൂർണ്ണമായ ഒരു തുടർച്ച മാത്രമായിരുന്നു. ഇതുവരെ നിലനിന്നിരുന്ന ഒന്നിന്റെ ശാന്തമായ വിപുലീകരണം.
സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു പ്രൊഫൈൽ പൂർണ്ണമായി. ചിത്രങ്ങൾ നിരയായി തെളിഞ്ഞു: യാത്രകൾ, ചിരികൾ, ബന്ധങ്ങൾ, കുടുംബം. അവിടെ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല; ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല. “Perfect life” എന്നൊരു കമന്റ് തെളിഞ്ഞു, തുടർന്ന് മറ്റൊന്ന്“Goals,” “Beautiful,” “Living the dream.” പ്രതികരണങ്ങൾ പതുക്കെ വളർന്നു, ആ ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ഉറപ്പിച്ചു.
അവിടെ ഒന്നും തകരുന്നില്ല. ഒന്നും മങ്ങുന്നില്ല. ഒന്നും മറക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഓരോ നിമിഷവും അതേ നിലയിൽ, അതേ വ്യക്തതയിൽ, ഒരിക്കലും നഷ്ടമാകാതെ നിലനിൽക്കുന്നു.
അതേസമയം, മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്, മറ്റൊരു മുറിയിൽ,ഒരു സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ഒരു പുതിയ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ: “People you may know.” ആ ലിസ്റ്റിൽ ഒരു മുഖം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു..പരിചിതം, പൂർണ്ണം, ചിരിയോടെ, ഒരു നിർദ്ദിഷ്ടമായ സ്ഥിരതയോടെ.
ആ പ്രൊഫൈൽ തുറന്നപ്പോൾ, ചിത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു ,ഒരു ജീവിതം, ഒരു കഥ, ഒരു സത്യം… അല്ലെങ്കിൽ അതുപോലെ തോന്നുന്ന ഒരു നിർമ്മിതം. സ്ക്രീനിലേക്കു നോക്കുന്ന മറ്റൊരു കണ്ണുകൾ ആ നിമിഷത്തിൽ നിശ്ചലമായി. ഒരു ചെറു വൈകൽ, ഒരു അനിശ്ചിതത്വം, തിരിച്ചറിവിന്റെ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ സ്പർശം. പിന്നീട് ഒരു ചിരി.
അതേ ചിരി. അതേ കാത്തിരിപ്പ്. അതേ ക്ഷണം.
ചക്രം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു.
ആ ജീവിതം വീണ്ടും വളർന്നു . പുതിയ ആളുകൾ, പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ, പുതിയ “കുടുംബം.” ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാതെ, ഒന്നും വിടാതെ, ഒന്നും മാറാതെ, എല്ലാം അതേ പൂർണ്ണതയിൽ, അതേ നിശ്ചലതയിൽ.
“ജീവിതം ഇനി ജീവിക്കപ്പെടുന്നില്ല,അത് അപ്ലോഡ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു… ഓരോ പ്രൊഫൈലും ഒരു ലോകം, ഓരോ ലോകവും ഒരു കുടുക്ക് അതിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ‘ലോഗ് ഔട്ട്’ എന്നൊന്നില്ല.”
❤️
❤️🌟